2 maanden in Zuid-Amerika, 12 jaar later

8

De laatste tijd ben ik veel bezig geweest met Zuid-Amerika. Ik haalde mijn oude Loney Planets uit de kast, bekeek de foto’s nog eens een keer (van mijn eerste digitale camera), lees de verslagen van toen, leuke artikelen over backpacken in Zuid-Amerika en ik voel me verbonden met deze tijd. Van 21 februari tot 20 april 2004, reisde ik 2 maanden door Zuid-Amerika. Ik was toen 22 jaar en ging alleen op reis. Ik genoot van de Inca ruïnes, het brabbelen in een taal waar ik alleen de basics van begreep, de vrijheid, de natuur zoals ik die nooit eerder zag en hier is waar mijn liefde voor reizen werd geboren.

zuid-amerika

12 jaar geleden, 12 jaar voelt als een eeuwigheid. En toch weer niet, alsof sommige van de dagen uit die tijd helderder zijn, blijvender vastliggen in mijn geheugen dan sommige dagen veel korter geleden. Ik wandel zo weer door de straatjes van Inca hoofdstad Cusco, het steegje met de 12 kantige steen kan ik bijna visualiseren. De horror van een urenlange treinrit met verschrikkelijke traditionele muziekvideo’s op vol volume. De Salar Uyuni, zo ruig, zo mooi, onwerkelijk bijna een droom en toch bestaat het.

zuid-amerika

zuid-amerika

Dingen waren heel anders toen ik was net klaar mijn studie, en gestopt met een vervolgstudie, het vertrouwde studentenhuis ging ik verlaten, en mijn relatie was een tijdje dusdanig slecht dat het me de duw gaf die ik nodig had. Ik ging op reis, alleen iets doen helemaal voor mijzelf. Al zolang ik me kon herinneren droomde ik van de oude culturen van Zuid-Amerika. Ik las niet alleen kinderboeken maar verslond liever de waargebeurde verhalen van avonturier, archeoloog en antropoloog Thor Heyerdahl. Ik droomde van Tiahuanaco zoals anderen dromen van het bijwonen van een voetbalwedstrijd van FC Barcelona. Zuid-Amerika te gevaarlijk voor een meisje alleen? Het feit dat ik enorm slecht in talen ben en 2 weken Spaanse les misschien niet genoeg zou zijn? Dat ik in het slechte seizoen ging? het maakte me niet uit. Ik had tussen het einde van mijn HBO studie en de start van mijn master al 6 maanden bijna fulltime in een callcenter gewerkt en nadat ik besloot te stoppen met deze studie deed ik dat nog 3 maanden om de reis te financieren. Daarna geen huis, geen baan, (g)een relatie, geen echt idee wat ik wilde met mijn leven en maar een klein beetje spaargeld.

Het was niet verstandig maar mijn hele gevoel vertelde me dat ik dit moest doen.

De reis veranderde mijn leven niet magisch. Daarom geloof ik ook niet in mensen die gaan reizen om zichzelf te vinden. Je slechte en goede eigenschappen, je geschiedenis, die blijft. Bijna iedereen is op reis zorgelozer, vrijer en gelukkiger. Maar eenmaal thuis is het lastig dat vast te houden. Ik kwam niet terug met een doel in mijn leven en ben daar nog steeds zoekende naar. Ook was ik niet instant gelukkig. De 12 jaar voor de reis was vol geluk en verdriet, ik verloor mijn moeder en leerde op eigen benen staan. Net als de 12 jaar na de reis even vol was van geluk en verdriet. Ik moest moeilijke keuzes maken en onderging heftige operaties maar ik vond ook fijne vriendschappen en meer avonturen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.

zuid-amerika

zuid-amerika

zuid-amerika

De reis hielp me wel. Bij moeilijke uitdagingen pepte ik mijzelf op “als je 2 maanden alleen door Zuid-Amerika kunt reizen kan je dit ook!”. Het maakte met dapperder en gaf me meer vertrouwen in mijn eigen intuïtie. Ik wist zeker dat Marcel en ik voor elkaar wilden gaan en toen ik eenmaal terug kwam deden we dat ook. We gingen al redelijk snel daarna samenwonen. Nu 12 jaar later hebben we een prachtige dochter. Het gaf me ook een doel voor de korte termijn. Ik wilde meer van de wereld zien. Ik ging werken maar bleef de levensstijl en het uitgavenpatroon van een student houden. Binnen 3 jaar konden we zo samen ruim 30.000 euro sparen waarna we 9 maanden op wereldreis gingen. Tijdens de reis begon ik met bloggen.. je kunt de verslagen nog steeds lezen hier bij

zuid-amerika

12 jaar later en ik ben nooit terug geweest naar Peru of Bolivia. Ik wil wel maar ben bang. Dat vroeger alles beter was. Dat mijn herinneringen nooit meer hetzelfde zullen zijn. De hele 2 maanden overdoen hoeft niet, maar als ik terug ga wil ik wel een mooie mix van oud en nieuw en met maar 3 weken vakantie is dat best lastig. Maar nu samen met Marcel en onze dochter durf ik het aan. Misschien duurt het nog een jaar of 2 of 3 maar dan zie ik me al staan op de Plaza des Armas, de ijle lucht inzuigen.

Armen wijd, IK BEN ER WEER! – Muchos gracias por todo

Share.

About Author

Tikva is fulltime blogger en oprichter van Gezin op Reis. Ze heeft meer dan 70 landen bezocht waarvan meer dan dertig met haar dochter (2013). Haar favoriete continenten zijn Europa, Latijns-Amerika en Azië.

8 reacties

  1. Wat een leuk en herkenbaar artikel! Mijn eerste verre reis was ook alleen naar Zuid en Midden Amerika. Inmiddels 18,5 jaar geleden en ik ging een jaar. In die tijd nog net geen internet, dus heb nog stapels post bewaard. Vrijwel iedereen vond het idioot, maar ik zag echt het punt niet en terecht! Heb nog steeds mooie herinneringen maar teruggaan is leuk (herkenning) en omdat dat dan niet alleen is ook erg leuk om te delen. En om met de dikke fotoboeken (pfff alles inplakken..al die rolletjes die ik in mijn backpack had) je te kunnen voorbereiden en meteen terug te blikken met je reisgenoten.Geeft ook extra dimensie bij teruggaan!

    • Wat fijn dat je al die post nog hebt. Slim hoor dan heb je echt nog iets om je de kleine dingen te herinneren. Goed om te horen dat terug gaan jou wel bevallen is.

  2. yvonnevdlaan on

    Mooi geschreven Tikva! Goed dat je toch bent gegaan en fijn dat je er zoveel aan gehad hebt op momenten dat je kon denken “als ik het toen kon kan ik dit zeker ook wel”. Ik herken het dat je naar bepaalde plekken niet meer goed terug wilt/durft, omdat het waarschijnlijk in je herinnering mooier is dan je het nu zult terugvinden. Wij zijn dan ook zelden naar een plaats meer dan 1 keer geweest. India is echt een uitzondering, maar ook daar hebben we de eerste keer terug in Pushkar een teleurstelling gehad op bepaalde gebieden. En je verwachtingen en beeld veranderen zelf ook doordat je zoveel gereisd en zoveel gezien hebt…

  3. Wauw, wat een super mooi open artikel! Teruggaan is spannend ja, omdat je al verwachtingen hebt. Een beetje nostalgie opsnuiven. Lijkt me prachtig hoor, vooral nu om het samen over te doen met je gezin!

  4. Wat leuk om jouw visie op reizen en een trip van jaren geleden te lezen! Ik denk inderdaad ook niet dat mensen tijdens een reis zichzelf vinden, maar je komt er wel achter dat je meer kunt en durft dan je vaak van tevoren denkt. Mensen zeggen dat ik na een paar jaar zo veel gereisd te hebben veranderd ben – hopelijk in positieve zin. Ik heb geleerd om vooral mijn gevoel te volgen en te doen wat ik leuk vind, in plaats van op alles altijd maar ‘ja’ te zeggen om iedereen tevreden te houden. En juist doordat ik mijn vrienden en familie niet zo vaak meer zie ben ik (de tijd met) hen meer gaan waarderen. Je bent trouwens qua uiterlijk geen steek veranderd in al die jaren, en dat bedoel ik positief hoor! 😉

  5. Mijn lange reis is inmiddels 10 jaar geleden. Dingen vervagen, maar er zijn dingen die blijven. En dat is mooi.

    Het niet terug willen/durven/moeten gaan naar bepaalde plekken klinkt zo herkenbaar. De Gili-eilanden bij Bali waren in 2006 een paradijs voor mij, een vakantie tijdens mijn lange reis. Een plek met toffe mensen en diepgaande gesprekken. Een paar jaar geleden heb ik de Gili’s afgezworen. De eilanden zijn veranderd en ik wellicht ook. De klik is weg.

    • Ja de mensen maken ook de plekken hè. Daar ben ik dus ook een beetje bang voor en dat ik alles wat toen bijzonder was dat nu ik zoveel meer heb gezien van de wereld eigenlijk niet is.

Leave A Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.