Home / Inspiratie / Reisbloggen / Doe ik wel genoeg? Laat mij weten aan welk goed doel ik 500,- moet doneren

Doe ik wel genoeg? Laat mij weten aan welk goed doel ik 500,- moet doneren

Recent nam ik een week vrij. Nou ja, voor zover je als eigenaar van een eigen bedrijf vrij kunt nemen. Ik dacht na over het afgelopen jaar en de komende periode. Waar ben ik blij mee? Waar minder blij? Ga ik zo door of wil ik iets nieuws proberen? Maar hoe meer ik over mijn eigen toekomst en dit rot jaar nadacht, hoe meer ik ook gegrepen werd door de vraag “Doe ik wel genoeg?”. Ik vind zelf van niet. Ondanks dat het ook voor mij een moeilijk jaar was, heb ik besloten 1000,- te doneren aan mensen die het echt nodig hebben. Voor de helft heb ik al een eigen doel, voor de andere helft laat ik me graag door jullie inspireren.

Heb jij een goed doel dat je steunt? Of waar je enthousiast over bent? Laat het mij weten door te reageren onderaan de blogpost. Bij voorkeur met link naar de organisatie. Ik neem al jullie suggesties op in dit blog. Mocht ik zelf uiteindelijk niet dit doel kiezen, dan inspireer ik hopelijk wel andere lezers om dit jaar ook wat extra’s te doen.Een paar kleine spelregels: ik zoek kleinschalige lokale doelen, buiten West-Europa, die normaal gesproken voor een groot deel afhankelijk zijn van toerisme.

Doe ik wel genoeg?

In het verleden vroeg ik me nooit af of ik wel genoeg deed. Alleen al het feit dat wij reisden, was voor mij een bijdrage aan een betere wereld. Reizen leert je omgaan met onverwachte situaties. Het geeft op zijn minst enig inzicht en tolerantie voor mensen die anders denken dan ikzelf. Sterker nog, ik kwam juist vaak tot de conclusie dan wij mensen helemaal niet zo anders zijn. Of je nou in India woont of in Nederland. Ons idee van hygiëne mag dan anders zijn, uiteindelijk willen we allemaal liefde, waardering en respect.

Jarenlang reisden we als backpackers. We hadden best wel geld, maar in plaats van een korte luxere vakantie kozen we voor langere reizen, zoals onze wereldreis van negen maanden. Verblijven bij kleinschalige betaalbare accommodaties kwam ons dus ook goed uit. Ongeacht de reden, het gaf mij ook een goed gevoel dat mijn geld naar een gezin ging in plaats van naar een grote keten. We aten ook vaak gewoon op straat of bij kleine restaurantjes. Alleen al het feit dat we op reis waren en geld uitgaven, steunde al de lokale bevolking.

Af en toe kwamen we dan ook projecten tegen, zoals de Gibbon Experience in Laos of Ninos hotel in Peru. Waar we dan net zo goed voor onszelf heengingen als voor hen.

Nadat onze dochter werd geboren, veranderde dit wel een beetje moet ik eerlijk zeggen. In Nederland ontdekten we de vakantieparken. Die toch wel heel makkelijk zijn en waar ook niks mis mee is. Bepaalde aanbieders, zoals Landal, doen bijvoorbeeld ook veel aan duurzaamheid. Ook op andere reizen kozen toch wat vaker voor meer comfort en gemak in onze accommodaties. Toen ze één jaar was, gingen we nog drie weken echt ouderwets backpacken door Vietnam/Cambodja en Thailand, maar dat viel toch tegen. Op latere reizen, zoals drie weken door Myanmar, twee maanden Zuid-Amerika, Panama, Thailand & Maleisië, kozen we meer voor een mix van soms een grotere keten en dan weer een kleinschalige lokaal gerund hotel of een Airbnb.

Dan nog was het voor ons makkelijk, of zelf nog wel makkelijker met een kindje, om lokaal contact te maken. De mini-supermarkt in Bagan bijvoorbeeld, waar we bewust onze boodschappen deden en dagelijks een scooter huurden. Waar onze dochter met de kindjes van de eigenaar speelde en waar we in hun huisje werden uitgenodigd, zodat ze samen een tekenfilm konden kijken. Uitgelachen worden in Peru omdat Marcel onze dochter in een draagzak had en daar alleen vrouwen de kinderen dragen. En vervolgens wat bananen kopen. Een lokale gids inhuren om een wandeling mee te maken.

Alleen het feit dat we ergens op reis waren voelde voor mij alleen al een tijdje niet meer genoeg. Zeker niet omdat ik tijdens zo’n reis ook gewoon bezig was met research voor deze site. Dankzij die reizen en ervaringen heb ik een bedrijf kunnen opbouwen. Ik begon met in ieder geval mijn vluchten compenseren, want dat is tenminste iets.

Verder steunen we ook maandelijks een aantal standaard goede doelen, zoals Unicef. Verder ging het alleen nog niet echt, terwijl ik er echt wel eens over na heb gedacht. Toen ik jonger was, was vrijwilligerswerk doen tijdens je reis echt een dingetje. Toen al had ik er mijn twijfels bij en inmiddels is ook hartstikke duidelijk dat het bijvoorbeeld voor weeskinderen helemaal niet goed is als er elke twee weken een andere backpacker voor hun neus staat. Jij lekker knuffelen, een goed gevoel en leuke foto’s en zij leren zich nooit aan iemand te hechten. Maar wat dan wel..

Tengeru cultural tourism programme

Tijdens onze vakantie in Tanzania vorig jaar bezochten we met onze dochter een lokaal project. Het Tengeru Cultural Tourism project vlakbij Arusha. Vergelijkbaar met het soort projecten die we op eerdere reizen bezochten. Waar je iets organiseert waar toeristen blij van worden en de inkomsten gebruikt ten bate van de lokale bevolking. Hier voor (fruit)bomen plant projecten en voor een aantal scholen. Ook dit project is zeker niet perfect hoor. Zo vond ik de strijd tegen de opwarming van de aarde door bomen te planten een mooi initiatief. Vanuit mijn westerse optiek is het alleen niet te rijmen met het feit dat je dan zelf een groot gezin hebt en het ook heel logisch vindt dat mensen in Tanzania een groot gezin hebben, omdat er nog zoveel land is om te bewerken.

Tengeru cultural tourism programme

Op onze dochter maakte het bezoek in ieder geval een onuitwisbare indruk. Zelf nu heeft ze het nog regelmatig over haar vriendinnetje in Afrika. Wanneer zou ze die weer zien en hoe zou het daar gaan?

Als we dit jaar, zoals in eerste instantie de bedoeling was, naar Brazilië waren gegaan, dan had ik ook gekeken of we daar een project konden bezoeken. Zelf of zoals met het project in Tanzania georganiseerd door Local Hero Travel.

We weten allemaal dat dit jaar natuurlijk heel anders liep dan verwacht. Dat knagende gevoel dat ik meer moest doen, werd daardoor alleen maar sterker. Deze hele situatie nu is verrot. Ja, ik baal en ben oprecht heel vaak verdrietig geweest over hoe mijn bedrijf erdoor geraakt is. Maar ik heb wel hulp gehad van de overheid. Ik heb er geen boterham minder om gegeten. Bovendien heb ik de mogelijkheid om mijn bedrijf om te gooien.

Verre reizen gingen niet meer, dus heb ik extra veel geschreven over Nederland. Wandelen met kinderen, leuke musea, maar bijvoorbeeld ook over vakantieparken. Toen er in de zomer een kleine luwte was in de maatregelen en we wel binnen Europa konden reizen, zijn we gewoon vijf weken weg geweest. De site trok ook direct weer hard aan en mede daardoor en door mijn buffer kan ik ook deze winter gewoon uitzingen.

Hoe anders is de situatie in veel andere landen. Waar het wel gaat om eten of niet eten. Om projecten die gewoon helemaal tot stilstand zijn gekomen, omdat er geen toeristen meer zijn. Tijdens de week die ik voor mijzelf had uitgetrokken, besloot ik: nu ga ik niet meer alleen denken, maar ook gewoon doen. Niet wachten op dat ene project waar ik duizend procent in geloof, maar gewoon nu terug te geven.

Of duizend euro dan genoeg is, te veel of te weinig is, voor iedereen anders. Als ik nu kijk naar GezinOpReis kom ik nog wel uit in de zwarte cijfers en kan ik mijzelf salaris geven, maar daar houdt het ook wel een beetje mee op. Positief is echter dat ik dit jaar zo weinig heb gedaan, geen etentjes met vriendinnen, veel minder vaak naar de kapper, minder kleding gekocht etc. dus op mijn eigen rekening heb ik wel geld over. Voor mij voelt het goed en daar gaat het denk ik om. Het liefst zou ik het straks in de toekomst, als alles weer beter gaat, gewoon een vaste ingecalculeerde uitgave maken. Een vast percentage van de winst doneren.

Welk goed doel moet ik dit jaar steunen?

Ik heb de helft van het bedrag besloten te doneren aan het Tengeru Cultural Tourism project. Voor de andere helft (500,- euro) ben ik op zoek naar jouw suggesties. Is er een project waar je zelf bent geweest? Wat normaal kan bestaan o.a. dankzij toerisme en dus extra last heeft van de huidige situatie. Vertel mij er meer over!

Door mijn eigen persoonlijke verhaal te delen, hoop ik natuurlijk ook om ook jou als lezer aan te zetten eens na te denken over de vraag “Doe ik wel genoeg?”. Ook als je geen goede doel suggestie heb, hoor ik graag hoe jij erover denkt.

1 reactie op “Doe ik wel genoeg? Laat mij weten aan welk goed doel ik 500,- moet doneren”

  1. http://Www.compassion.nl
    Hier kun je een kindje sponsoren in een land, plaats die je aanspreekt. Je geeft een kind weer hoop voor de toekomst, waar het voorheen in een uitzichtloze situatie leefde. Dit geld komt zeer lokaal terecht bij het project van jouw sponsorkind, niet in de algemene pot!
    Aantoonbaar weinig overhead, dit staat ook duidelijk in de jaarverslagen. Dus wat je sponsort heeft ook direct effect!
    Bijkomend mooi is dat je brieven kunt schrijven en natuurlijk eens je kindje kunt opzoeken, dit lijkt me een geweldige blog voor de website.
    Ik heb zelf twee sponsorkindjes waarvan ik er 1 daadwerkelijk bezocht heb. Een onvergetelijke ervaring…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top