Home / Inspiratie / Reisbloggen / Persoonlijk: Vandaag ben ik 40… Over keuzes, ook als het spannend is

Persoonlijk: Vandaag ben ik 40… Over keuzes, ook als het spannend is

Vandaag ben ik 40… Ik moet het even herhalen en in laten zinken. Ik vind het toch wel een dingetje hoor. Ik wist al precies welk blog ik zou publiceren voor deze verjaardag. Namelijk dat het me gelukt was om alle landen van Europa te bezoeken. Na 2019 moest ik er nog vier: Finland, Moldavië, Oekraïne en Wit-Rusland. Natuurlijk een egoïstisch doel, maar toch eentje waar ik eigenlijk wel heel erg trots op geweest zou zijn. En ik zou een feest geven, een groot feest.

In plaats daarvan is dit jaar natuurlijk heel anders gelopen.

Leven met angst

Ik heb dit jaar vaak het gevoel in de wachtstand te leven. Wachten op wanneer alles weer normaal, of normaler, is. Wanneer we weer wat kunnen plannen zonder telkens de teleurstelling dat het niet door gaat. Naar het terras, uit eten met vriendinnen, netwerk evenementen, grootse plannen maken voor de site, op reis… Een palmboom knuffelen.

Dat is geen fijn gevoel. Het doet mij denken aan andere periodes in mijn leven waarin ik me zo voelde. Periodes die actueler dan ooit voelden, mede doordat ik dit jaar een ingrijpende keuze moest maken. In zekere zin typerend voor de keuze waar we allemaal voor staan in de huidige pandemie. Ga je uit van het advies van medische professionals of ga je nog verder op onderzoek uit? Wat is het belang van gezond leven en gezonde voeding? Welke (mogelijke) bijwerkingen zijn nog acceptabel?

Ik zie mijzelf als een objectivist. Ik had 35-45% kans om eierstokkanker te krijgen. Er is geen goede opsporingmethode en na 5 jaar zijn nog 38 van de 100 vrouwen die deze vorm van kanker krijgen in leven.

Of draai het om: er is 55-65% kans dat ik nooit wat krijg. Dat ik onnodig laat snijden in mijn (nou ja, soort van) gezonde lichaam. Ik ben niet ziek, dus waarom zou ik mijzelf dan ziek laten maken. Om dan vervolgens de komende jaren medicijnen te moeten gebruiken met kans op bijwerkingen (ook trombose) om weer andere negatieve effecten van zo’n operatie ongedaan te maken.

Zoveel mensen, zoveel meningen. Die niet altijd op de meest prettig manier gedeeld worden. Omdat wij denken dat wat het belangrijkste is voor ons, het belangrijkste is voor iedereen. Mede daarom heb ik er ook weinig over gedeeld. Bovendien vind ik het normaal gesproken hier ook niet de plek. GezinOpReis gaat over reizen en uitjes en de leuke dingen van het leven, maar dat is natuurlijk niet mijn hele leven.

In augustus onderging ik de operatie.

Voor mij was er uiteindelijk maar één doorslaggevende factor. Ik ben nu veertig en over vier jaar ben ik ouder dan mijn moeder ooit is geworden. Die had geen keuze, ik heb die wel. Ik wil niet leven in de wachtstand, wachten op een ziekte die ik misschien ooit wel of niet ga krijgen. Telkens dat stemmetje in mijn achterhoofd houden. Constant leven in angst is niet gezond.

Dat is iets wat na dit jaar voor mij nog duidelijker is dan ooit. We leven zeker niet (meer) in een Happy Nation. Door social media zitten we meer dan ooit in een eigen bubbel en is het makkelijk om andere mensen weg te zetten als raar en dom in plaats van de tijd te nemen begrip voor elkaar op te brengen. Ook ik maak me daar schuldig aan.

Uiteindelijk zijn we denk ik bijna allemaal wel eens bang en dat wordt op dit moment ook nog eens extra uitvergroot. Bang om familie of vrienden te verliezen, bang om een vaccin te krijgen, bang om geen vaccin te krijgen, bang om je bedrijf te verliezen, de angst om geen goede ouder te zijn, omdat je kinderen te veel meekrijgen van je eigen angsten… En ga zo maar door..

Ik weet dat ik in de ogen van andere mensen vaak dapper ben, tenminste wel op reisgebied. Ik reis vaak alleen, ik zegde mijn baan op om fulltime reisblogger te worden, ik ging alleen met mijn dochter op reis naar Zuidoost Azië. Voor deze pandemie hadden de meeste e-mails die ik kreeg ook angst als onderliggende motivatie. Wat als onze baby de hele vlucht huilt? Ik wil die verre reis maken, maar is het wel veilig, wat als we ter plekke ziek worden? We voelen ons onzeker over onze route, wil je even meekijken?

Deze mails probeer ik altijd zo goed mogelijk te beantwoorden, maar ik kan die angst ook niet wegnemen. Ik voel me ook echt niet zo niet dapper. Ik ben bang voor blaffende honden, ik ben bang voor hoogte, ik ben bang om niet goed genoeg te zijn, ik ben zelfs tijdens het schrijven bang dat ik nu een blog schrijf uit mijn hart en ik toch niet echt kan overdragen wat ik bedoel.

Niet alle angst is slecht. Maar in mijn optiek wel als je daardoor dingen niet (meer) doet die je eigenlijk wel zou willen doen.

In plaats van toe te geven aan angst, ga ik juist vaak het gevecht aan. Als anderen het kunnen, waarom ik niet? Dat geldt zeker op reisgebied. Je bent echt niet het enige gezin dat met jonge kinderen naar Thailand gaat. Jouw baby is waarschijnlijk niet eens de enige baby in het vliegtuig. Als de andere ouders het kunnen, dan waarom jij niet?! Die vinden het misschien wel net zo spannend. Als we straks weer buiten Europa mogen reizen, stap ook ik met gemixte emoties het vliegtuig in. Ik vind het ook spannend hoe het straks gaat zijn.

Angst zorgt er vaak voor dat er irrationale gedachten hebt en alleen maar het ergste scenario kunt zien. Wat als mijn kind ziek wordt op reis? Wat als we vast komen te zitten door code oranje? Eerlijk is eerlijk, soms komt het ergste scenario ook uit. Zo zat ik midden in de nacht met mijn dochter in een ziekenhuis in Maleisië. Een kind met hoogoplopende koorts is absoluut niet wat je wil. Maar ik regelde een taxi en in het ziekenhuis werd keelontsteking geconstateerd en na een paar dagen was ze ook weer opgeknapt. Als datgene uitkomt waar je bang voor bent, is de werkelijkheid vaak minder erg dan gedacht.

Herken je triggers. Zo zijn persconferenties voor mij een garantie voor een nacht slecht slapen. Ik kijk ze dan ook lang niet meer allemaal en wanneer ik het toch doe, weet ik nu dat ik daarna echt een uitlaadklep moet zoeken om de negatieve emotie kwijt te raken.

Voor mij geen mindfulness of manifesteren (maar prima als dit jou wel helpt!), ik ga dan juist overdenken. Gewoon starten en doen! Ik loop vaker wel dan niet alsnog tegen obstakels aan, maar doordat ik dan al onderweg ben en tijd, energie en/of geld heb geïnvesteerd, geeft mij dat net dat zetje dat ik nodig heb om toch door te zetten. Afhaken kan altijd nog. Dan wel gebaseerd op rationele argumenten en niet (alleen) op angst.

Dus maak ik toch weer een reservering en klim toch weer dat klimbos in met mijn dochter. Zit ik met geknepen billen op de MTB als ik door een hondenlosloopgebied kom en komt er een boek uit. Ja echt, 1 juni komt mijn fysieke boek “Speelbossen en Familiewandelingen in Nederland” uit. De voorverkoop van het boek is nu gestart! Super spannend, op momenten doodeng, maar ook iets om trots op te zijn!

Het is een constante uitdaging, maar ik heb niet al die moeite gedaan om toe te geven aan dit gevoel van in de wachtstand leven. Dat grote feest gaat er nog wel komen, alle landen van Europa ook en ga er dubbel zo hard van genieten. Vandaag eet ik gewoon een taartje met mijn gezin, drink ik een biertje in de tuin, bel met mijn vriendinnen en dat geeft mij voldoening.

boom knuffelen

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top