Vier landen, 48 uur

0

Altijd fijn als je de vakantie op een normaal tijdstip kunt beginnen maar helaas betekent dat niet dat je niets vergeet. Want toen we relaxed op Schiphol stonden, kwamen we erachter dat we de zoomlens van de camera thuis hadden gelaten (die heb jij toch, nee die heb jij toch). De komende weken kunnen we dus helaas niet stiekem mensen fotograferen.

Een kort vluchtje bracht ons in Boekarest waar we een stop-over hadden van 7 uur. Ik had van te voren een looproute bedacht langs de “hoogtepunten” van de stad. Diverse orthodoxe kerkjes en kloosters, vaak mooi versierd, hebben in Boekarest nog de verwoesting van Caucescu overleefd en deze bezochten we eerst. Bij de eerste kathedraal stonden de cameraploegen al klaar en kwam er een geweldige paasprocessie langs met honderden mannen in goudkleurige gewaden.

Een andere bezienswaardigheid het Paleis van Caucescu is het grootste gebouw van Europa en na het Pentagon het grootste van de wereld. Dit gebouw konden we dan ook niet over het hoofd zien. We werden ook aangenaam verrast door het oude centrum vol met hippe restaurantjes en barretjes.  Na nog wat struinen op de pleinen was het tijd om weer om naar het vliegveld te gaan.

Om 2.20 kwamen we aan in Amman, waar we op de bagageband van alles vonden maar niet Marcels rugzak. Stress bij Tikva, Marcel ging rustig een half uur staan wachten bij de bagage helpdesk om uiteindelijk te hoen te krijgen dat we naar een andere helpdesk moesten. Daar was om dit tijdstip niemand. Maar toen de bediende daar eenmaal gevonden was, kwam hij met het nieuws dat in de andere terminal bij Royal Jordanian een tas was afgeleverd. Wij daar heen (paspoort weer laten zien, stempels halen bij de Marechaussee etc etc) en ja hoor het verlossende bericht: Marcels tas heeft niet de Tarom route gevolgd maar was door Schiphol met Royal Jordanian meegestuurd omdat de tas op Schiphol was blijven staan. Onze van te voren geboekte chauffeur had ook nog gewoon gewacht en we konden hem zelfs ook nog vinden. Half vijf ‘s nachts lagen we dan eindelijk in een belabberd bedje waar we na 1,5 uur slaap om 7 uur weer uit moesten.

Gelukkig zat het toen mee want een taxichauffeur moest toch iemand ophalen en voor een leuk prijsje reden we nu relaxed naar de grens. Als je weet dat deze grenspost erg berucht is en je het niet ongewoon is om er 5 uur over te doen om aan de andere kant van de grens te komen, dan viel onze 2 uur reuze mee. We hoefden niet eens onze tassen uit de pakken. Jordanië stempelt je hier niet uit (ze doen alsof de West Bank nog steeds Jordanië is), dus moesten we alleen de Israëlische douane nog even overtuigen ons niet in te stempelen en we kunnen met dit paspoort gewoon lekker naar Iran, Indonesië, Saudi Arabie enzo. De douanier was best wel vriendelijk, maakte wat kopietjes van onze reisgids om zijn collega’s te laten “zie daarom vragen al die backpackers om geen stempel, die reisgids vertelt ze dat gewoon.” Ook over mijn naam mocht ik nog even wat vragen beantwoorden maar toen was het toch echt gelukt.

We kwamen aan op de West Bank dus na de Israëlische controle volgde ook nog de Palestijnse grenscontrole maar uiteindelijk stonden we dan toch eerder dan verwacht in Jericho.

Share.

About Author

Tikva is fulltime blogger en oprichter van Gezin op Reis. Ze heeft meer dan 70 landen bezocht waarvan meer dan 30 met haar dochter (2013). Haar favoriete continenten zijn Europa, Latijns-Amerika en Azië. Ze begon de website in 2014 om ervaringen en tips voor (toen nog) reizen met een baby te delen. Inmiddels is Gezin op Reis de grootste website in Nederland over vakanties met kinderen wereldwijd. Jouw bron voor goede, betrouwbare informatie die jullie vakantie een stuk makkelijker maakt.

Leave A Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.