Reisverslag van onze reis door Mexico, Guatemala en El Salvador, met een stopover in Panama. Natuurlijk komen er ook blogs met praktische tips, maar in dit reisverslag een ervaringsverslag. Mijn eigen dagboekje maar dan digitaal. Ik schrijf deze altijd net zoveel voor mijzelf, als voor jullie. Lees hier deel 1 van onze reis door Mexico en deel 2 van onze reis door Guatemala.
Dag 16: Van Antigua naar El Zonte in El Salvador
Deze keer geen reguliere bus, maar een shuttlebus. Op het stuk langs de kust van El Salvador rijdt namelijk weinig openbaar vervoer. De shuttlebus verloopt voorspoedig. We blijken met vier mensen een busje voor onszelf te hebben. De shuttle rijdt door naar Nicaragua. In El Salvador stappen er ook nog andere reizigers in, maar dan zijn wij er dus al uit. Het busje is ook nog eens net voor de afgesproken tijd van 5.00 uur aanwezig (al zaten we, zoals gevraagd, vanaf 4.30 uur klaar). De grensovergang verloopt ook lekker vlot. We zijn verrast door de enorm schone wc’s aan de grens met El Salvador. Dat begint goed.
Rond 10.40 uur zijn we al bij ons hotel in El Zonte. Wat is het hier warm zeg. Direct de bikini’s aan en het zwembad in. We willen net gaan lunchen als we horen dat de kamer al klaar is. Een kamer met airco, dat is hier echt wel nodig. Verder doen we niet al te veel. Dat komt ook door de enkelblessure van onze dochter. Ze heeft echt nog rust nodig.
Dat we naar een restaurantje lopen, over een strand met stenen en door een riviertje, is al avontuur genoeg. Al is het maar 300 meter. We hebben ook een serieus gesprek. Ze beseft nu ze het hier gezien heeft zelf ook dat surfen echt geen goed idee is. De golven zijn sterk en er liggen allemaal keien in de zee. Je hebt hier echt twee goede benen nodig om te kunnen surfen. Als ze nu weer op haar enkel knalt, is de vakantie voorbij. Terwijl we door juist nu extra rust te pakken in El Zonte hopelijk de laatste paar dagen nog wel samen leuke dingen kunnen doen.
Dag 17: Ontspannen in El Zonte
En dus staat ook onze volle dag in El Zonte in het teken van ontspannen. Niet dat er erg veel te doen is. Het is maar een klein dorpje met wat hotels aan het strand en een paar restaurantjes. Je kunt in vijftien minuten het hele dorp gezien hebben. Behalve surfen kun je er yogalessen volgen en terecht voor massages. Ik kies voor een lesje, onze dochter voor een lekkere massage. En Marcel moet echt iets actiefs doen, dus die loopt een heel eind buiten het dorp en kijkt hoe het plattelandsleven in El Salvador eruitziet.
Surfen zit er dan niet in, maar bodyboarden lukt nog wel. Ook daarmee hebben we veel lol. De zee is hier wild, met een sterke onderstroom, en regelmatig fluiten de lifeguards wanneer mensen te ver het water ingaan.
In de avond krijgen we een hele flinke bui op ons dak. De eerste regen sinds Mexico. Gelukkig zagen we het aankomen en zijn we net op tijd een restaurant binnen voordat het losbarst. Tegen de tijd dat we klaar zijn met eten, is de ergste regen voorbij en kunnen we weer teruglopen.
Dag 18 – 20: Ruta de las Flores
Vanaf El Zonte gaat er maar twee keer per dag een bus naar Sonsonate, waar we kunnen overstappen op de bussen naar de Ruta de las Flores. Dit is een route die bestaat uit vijf kleine dorpjes in de bergen (of zeven als je de grotere begindorpjes meetelt). We vragen vier verschillende mensen naar de vertrektijd en krijgen vier verschillende antwoorden. Uiteindelijk besluiten we dan maar een Uber te nemen. Kost wel 60 dollar, maar dan kunnen we vertrekken wanneer we willen.
We houden onderweg de bussen goed in de gaten en ontdekken dat we dus een van de bussen die zeker elk uur naar La Perla rijdt hadden kunnen nemen en daar overstappen naar Sonsonate. Over El Salvador is gewoon nog niet zoveel reisinformatie, omdat het pas een paar jaar echt veilig is. Bovendien huren veel mensen een auto voor hun vakantie in El Salvador. Hoewel dat vast handig en een stuk sneller is, vinden wij reizen met het OV juist interessant.
Ook El Salvador heeft chickenbussen, maar wel net wat minder mooi en minder uitbundig versierd dan die in Guatemala. In Juayúa hebben we een fijn hotelletje. Marcel herkent op de inschrijflijst een naam. Is dat niet iemand van onze atletiekvereniging in Deventer? Dat blijkt later inderdaad te kloppen. Supergrappig. Onze eerste middag doen we niet zoveel: wat door Juayúa lopen, een beetje winkelen en lekker eten.
Dag twee nemen we de bus naar Café Albania, een soort attractiepark met activiteiten zoals ziplines, glijbanen en een doolhof. Leuk om even wat echte familieactiviteiten te doen voor onze dochter. Daarna gaan we door naar het dorpje Concepción de Ataco, een van de populairste dorpjes op de route vanwege het historische centrum, de vele streetart en de leuke winkeltjes. Hier gaat het alleen mis: de enkel begint weer op te spelen. Onze dochter haalt het nog net tot een restaurant en daarna moeten we vooral proberen zo min mogelijk te lopen. Dat houdt in dat ik dan maar in mijn eentje een rondje door dit mooie dorpje loop.
Voor de laatste activiteit moeten we nog een bus én een Uber nemen. We gaan naar de warmwaterbaden. Er zijn er verschillende langs de weg, maar wij kiezen voor Alicante Hot Springs. Heerlijk twee uur lang badderen in de mooie natuur. We kijken uit op de stoomwolken die verderop omhoog komen. Dit had ik toch niet verwacht van El Salvador. Wanneer het begint te betrekken, besluiten we te gaan. Voor de anderhalve kilometer naar de kruising waar de bus stopt, krijgen we een lift van een paar jonge mannen uit San Salvador. Dat geeft wel aan hoeveel veiliger het hier tegenwoordig is. Eenmaal in de bus barst het onweer los. Deze keer duurt het maar een uurtje, daarna is het weer voorbij.
Onze dochter is zo moe dat ze om 19.00 uur in slaap valt en pas de volgende ochtend om 6.30 uur weer wakker wordt. Haar enkel voelt ook weer normaal. Ze wil de activiteit van vandaag toch met ons doen. We zeggen haar dat ze het echt meteen moet aangeven als het te veel pijn doet. We gaan vandaag namelijk de 7 Watervallenwandeling lopen. Tijdens deze avontuurlijke tocht wandel je door koffieplantages en tropisch bos, steek je meerdere keren een rivier over en kom je langs een reeks indrukwekkende watervallen, waarvan sommige tientallen meters hoog zijn. We kiezen voor een alternatieve route, want op de normale route moet je met een stuk touw een waterval opklimmen. Er zijn een paar stukken die echt wel moeilijk zijn voor haar, maar de rest gaat gelukkig goed. En aan het einde kunnen we bij een waterval heerlijk zwemmen. Hier komen we weer het Nederlandse gezin met tieners tegen dat we in El Zonte ook al spraken, én een groep Nederlandse jongens. Heel apart dat we in El Salvador zoveel Nederlanders tegenkomen.
De rest van de middag krijgt de enkel rust. Marcel loopt naar een uitkijkpunt en ik ga nog met de bus naar een dorpje. Wel heel fijn dat onze dochter inmiddels de leeftijd heeft dat ze gewoon zelf een paar uurtjes in een hotel kan blijven.
Dag 21 en 22: Santa Ana
Onze laatste echte bestemming, tenminste zo voelt het. Eerst met de bus naar Santa Ana. We hebben niet echt uitgezocht hoe laat de bus gaat. We zien hem af en toe staan. We zijn een beetje traag met opstarten. Om 9.10 uur gaat er sowieso eentje. Wanneer we terugkomen van het ontbijt, vragen we hoe laat de volgende bus gaat. Dat blijkt pas om 12.00 uur te zijn. We hebben nog zes minuten (gelukkig stopt de bus één blok van ons hostel).
Rennen, de laatste spullen in de tas gooien, plassen, het hostel om de rekening vragen… Waarom gaat dit zo traag? Onze dochter rent alvast naar de bus om die te proberen tegen te houden. Marcel volgt een minuut later. Ik sta nog steeds te wachten tot de rekening is uitgerekend. Kom op zeg, drie keer 6,50 voor het ontbijt, keer twee ochtenden, plus 6 dollar voor de was. Zo moeilijk is het niet. Ik betaal, ren en spring in de bus, die gelukkig nét wat langer heeft gewacht. Gelukt.
In Santa Ana is het snikheet. 35 graden en een hoge luchtvochtigheid. Dat hebben we deze vakantie nog niet eerder gehad. Het is even schakelen. We pakken een Uber naar Tazumal en gaan terug met de bus. Maar eerst even genieten van de airco. Het is een Mayasite. Niet zo groots als de bekendste plekken, maar voor mij als archeologieliefhebber toch erg leuk om te zien. Marcel vermaakt zich ondertussen wel met fotograferen. In de avond, als het iets is afgekoeld, gaan we nog even de stad in. We proberen ijs met allerlei smaken die we niet kennen: tamarinde, nance, arrayán, horchata en guanábana.
De wekker gaat de volgende ochtend vroeg. Er is ons aangeraden vroeg te vertrekken vanwege de warmte. Dat betekent dus om 6.00 uur. Dit blijkt dus echt niet te kloppen. Tenminste, niet op dagen dat er weinig verkeer is. We zijn al om 7.00 uur bij het startpunt van de wandeling. Pas om 8.00 uur zijn er genoeg andere mensen om te vertrekken.
De wandeling gaat langzaam, heeeeel langzaam. Nog niet eens vanwege het wandeltempo, maar omdat onze gids heel vaak stopt om iets te vertellen. Zo praat ze tien minuten over slangen, hoe gevaarlijk die zijn en dat hier veel slangen leven. Ze kan alleen niet garanderen dat we er ook eentje zien. En nee hoor, de hele wandeling geen slang gezien. Ook vertelt ze uitgebreid over andere vulkanen die we zouden kunnen beklimmen. Allemaal informatie die niet per se op dit moment heel nuttig is. En als dat wel zo is, kan het ook een stuk korter.
We worden ook constant ingehaald door andere mensen (met een privégids). We zijn juist vroeg gestart om het rustig te hebben op de top van de vulkaan. Op een gegeven moment haalt zelfs de groep van 9.00 uur ons in. Wij en een ander Nederlands gezin zijn het dan wel zat en zeggen haar dat we niet meer willen stoppen, maar gewoon willen doorlopen.
Uiteindelijk komen we dan toch op de top, waar al heel veel andere mensen zijn. Hier mogen we van onze gids maximaal tien minuten blijven vanwege de veiligheid. Het is zeker mooi! Maar misschien zijn we wel een beetje verwend na de beklimming van de Kawah Ijen in Indonesië een paar jaar geleden. Ook een vulkaan met een kratermeer vol zwavel.
Na onze beklimming willen we zwemmen in Lago de Coatepeque. Onze chauffeur adviseert een van de restaurants aan het water. Hier kun je wel zwemmen, maar alleen in een klein badje. Zwemmen in het meer mag niet (meer) vanwege de jetski’s die er rondscheuren. Erg irritant. Eerst maar wat eten, wat ook nog eens duur én niet lekker blijkt te zijn. Er zijn wel hotels met dagpassen, maar die zijn ook allemaal duur. Uiteindelijk vragen we onze chauffeur ons naar Hostel Captain Morgan te brengen. Hadden we eigenlijk meteen moeten doen. Aan een deel van het meer waar de weg nog onverhard is. Voor 5 dollar per persoon (inclusief drankje) kunnen we heerlijk relaxen en zwemmen in het meer.
Dag 23: Onverwacht San Salvador
De busrit naar San Salvador duurt eindeloos lang. Veel files vandaag en alleen al bij het busstation komen is een enorm gedoe. Pas begin van de middag zijn we in San Salvador. Snel lunchen en dan op pad. Het blijkt vakantie en feestweek te zijn in San Salvador. Hebben wij even mazzel: de meeste musea zijn veel goedkoper dan normaal.
Bij het archeologisch museum is dat maar goed ook, want de mooiste ruimte is gesloten vanwege een verbouwing. Dat geeft ons wel weer extra tijd voor een kijkje in het kindermuseum, dat echt leuk ingericht blijkt te zijn. In het naastgelegen park probeert onze dochter een heel bijzondere Pokémon te vangen. Dat is echt nog een ding in El Salvador. We zien volwassen mannen met twee telefoons rondlopen en fanatiek tikken. Toch blijkt de bijzondere Pokémon te sterk.
Daarna gaan we door naar het Centro Histórico. Hier ligt onder andere het voormalige Nationaal Paleis, waar we allerlei dansgroepen tegenkomen. Ook het centrale plein is superlevendig. We zijn echt aangenaam verrast door San Salvador, juist omdat weinig mensen er enthousiast over vertellen. Het sfeertje bevalt ons wel. We eten op een dakterras en moeten daarna helaas toch echt terug naar het hotel.
Dag 24: Terug naar Nederland via Panama City
Onze laatste echte vakantiedag begint vroeg. Om 4.30 uur staat de taxi klaar om ons naar het vliegveld van San Salvador te brengen. Daarna volgt een korte vlucht naar Panama City. Omdat het daar een uur vroeger is, landen we rond half elf. Onze terugvlucht naar Nederland vertrekt pas om 18.50 uur. We hebben dus nog een paar uur om door te brengen in Panama City. Een hernieuwde kennismaking met de stad waar we ruim tien jaar geleden ook al eens waren tijdens onze drieweekse rondreis door Panama.
Heel veel tijd hebben we niet, dus we kiezen eerst voor een wandeling van bijna twee uur door Metropolitan Natural Park. Pff, de luchtvochtigheid in Panama is van een heel andere orde dan we de afgelopen weken gewend zijn. Binnen twintig minuten zijn we doorweekt. Maar het is een mooie wandeling. We zien een agoeti, aapjes en, yes, ook een luiaard. Daarna gaan we nog even naar Casco Viejo, de oude binnenstad, om te lunchen en een klein rondje te lopen. We zijn in ieder geval goed moe voor de laatste vlucht terug naar huis.
Bedankt voor het volgen!
